یک یافته غافلگیرانه در مورد نزدیک ترین سیاره به خورشید
مداربسته: دانشمندان در یک یافته تازه و غافلگیرانه در سطح نزدیک ترین سیاره به خورشید، یعنی عطارد متوجه شدند که این سیاره سریع تر از برآورد دانشمندان درحال کوچک شدن است.
مداربسته به نقل از خبرنگاران جوان: چین خوردگی های سطح عطارد — کوچک ترین سیاره منظومه شمسی و نزدیک ترین آنها به خورشید — نشان میدهد که این سیاره سریع تر از آن چه دانشمندان قبل تر تصور می کردند، درحال کوچک شدن است.
پژوهش های جدید حاکی از آنست که نرخ انقباض عطارد ۱۰ تا ۳۰ درصد بیشتر از برآورد های پیشین است؛ تیم تحقیقاتی محاسبه کرده است که این سیاره از زمان ایجاد تاکنون، حدود ۱۹ کیلومتر از قطر کلی خودرا از دست داده است.
دانشمندان اعتقاد دارند که وسعت این کوچک شدگی پیش از این از نظر ها پنهان مانده بود، چونکه برخورد مکرر سنگ های فضایی در طول زمان، دهانه های برخوردی بوجود آورده و شواهد مربوط به این فرایند را پوشانده است.
تعیین میزان کوچک شدگی عطارد جهت بررسی ترکیب درونی آن حیاتی می باشد. گاکو نیشی یاما، از مؤسسه تحقیقات سیاره ای مرکز هوافضای آلمان (DLR) که سرپرستی این تیم را بر عهده داشت، عنوان کرد: «کوچک شدگی بیشتر بدین معناست که عطارد ممکنست هسته فلزی بزرگ تری داشته باشد، عناصر سبک (مانند سیلیکون) کمتری در آن هسته ترکیب شده باشند، یا این که با دمای اولیه بالاتری شکل گرفته باشد.»
گذشته سنگی عطارد
عطارد هم مانند دیگر سیارات سنگی منظومه شمسی، ۴.۵ میلیارد سال پیش و در دوره ای شکل گرفت که با برخورد های شدید میان سنگ ها و سیارک ها — که برای تشکیل سیارات به هم می پیوستند — همراه بود.
این برخورد ها گرمای عظیمی تولید کردند که عطارد هنوز هم درحال از دست دادن آنست. با گذشت زمان، بخش های درونی سیاره بتدریج سرد شدند و باعث انقباض و کوچک شدن آن گشتند. این انقباض منتج به پیدایش «چین خوردگی ها» یا برآمدگی هایی در سطح سیاره شد؛ عوارضی که شبیه به تپه ها و پرتگاه هایی هستند که هنگام کوچک شدن یک جسم از درون، شکل می گیرند.
انتظار میرفت که این انقباض بطور یکنواخت در سراسر سیاره رخ دهد و این چین خوردگی های سطحی را به خصوصیت ای فراگیر تبدیل کند. در عین حال، عطارد در طول میلیارد ها سال متحمل برخورد های بی شماری شده است؛ این برخورد ها نه فقط دهانه هایی بوجود آورده اند که تاریخچه زمین شناختی سیاره را پنهان می سازند، بلکه سبب پراکنده شدن آوار و سنگ در سطح سیاره شده و تشخیص این چین خوردگی ها یا تمایز آنها از سایر عوارض سطحی را دشوار کرده اند.
نتایج مطالعه
این تیم نقشه های قدیمی تر سطح عطارد را با تصاویر جدیدی که ناهمواری های سطح را نشان می دادند، تلفیق کرد. آنها دریافتند که ناهموارترین مناطق سیاره، کمترین تعداد «چین خوردگی» — یعنی همان برآمدگی ها و پرتگاه های ناشی از انقباض سیاره — را در خود جای داده اند. نیشی یاما اظهار داشت: «این مبحث ما را به این نتیجه رساند که عاملی این نشانه ها را پنهان کرده است.» او احتمال داد که آوار های ناشی از برخورد شهاب سنگ ها در مناطق ناهموار، روی این چین خوردگی ها را پوشانده و آنها را از دید پنهان کرده باشند.
سپس این تیم پژوهشی از برآمدگی ها و پرتگاه های موجود در مناطق هموارتر —که در آنها آوار ها مانع دید نبودند— برای برآورد میزان کلی انقباض استفاده کرد. آنها دریافتند که عوارض سطحیِ «مشاهده نشده» در مناطق ناهموار، می توانند نشان دهنده ۱۰ تا ۳۰ درصد انقباضِ بیشتر (که قبل تر محاسبه نشده بود) در طول تاریخ ۴.۵ میلیارد ساله سیاره عطارد باشند. این یافته حاکی از آنست که قطر این سیاره تا ۲۳ کیلومتر کاسته شده است، در حالیکه برآورد های پیشین رقمی بین ۴ تا ۱۶ کیلومتر را نشان می دادند. نیشی یاما اظهار داشت: «رقم ۳۰ درصد تا حدی غافلگیرکننده است، اما این عددِ اصلاح شده به نظرم منطقی می آید.»
ممکنست همچنان شگفتی های دیگری در کار باشد، چونکه نیشی یاما اعتقاد دارد ارقام جدید هم همچنان کمتر از مقدار حقیقی ارزیابی شده اند. داده های فضاپیمای «مسنجر» (MESSENGER) —که ماموریت آن در سال ۲۰۱۵ به انتها رسید— تنها قادر به تشخیص عوارضی با ابعاد بزرگ تر از ۵ کیلومتر بود. در عین حال، در نوامبر ۲۰۲۶، ماموریت «بپی کلمبو» (BepiColombo) نقشه برداری از سطح عطارد را با وضوحی بسیار بالاتر آغاز خواهد نمود که احیانا نشانه های بیشتری از انقباض را آشکار می سازد.
این یافته ها، ۱۰ سپتامبر، در نشریه *Geophysical Research Letters* منتشر گردید.
به اجمال، مداربسته به نقل از خبرنگاران جوان: چین خوردگی های سطح عطارد — کوچک ترین سیاره منظومه شمسی و نزدیک ترین آنها به خورشید — نشان میدهد که این سیاره سریع تر از آنچه دانشمندان قبل تر تصور می کردند، در حال کوچک شدن است.
پژوهش های جدید از آن حکایت می کند که نرخ انقباض عطارد ۱۰ تا ۳۰ درصد بیش از برآورد های پیشین است؛ تیم تحقیقاتی محاسبه کرده است که این سیاره از زمان ایجاد تاکنون، حدود ۱۹ کیلومتر از قطر کلی خودرا از دست داده است.
دانشمندان بر این باورند که وسعت این کوچک شدگی پیش از این از نظر ها پنهان مانده بود، چراکه برخورد مکرر سنگ های فضایی در طول زمان، دهانه های برخوردی بوجود آورده و شواهد مربوط به این پروسه را پوشانده است.
تعیین میزان کوچک شدگی عطارد جهت بررسی ترکیب درونی آن حیاتی می باشد.
گذشته سنگی عطارد
عطارد هم مانند دیگر سیارات سنگی منظومه شمسی، ۴.۵ میلیارد سال پیش و در دوره ای شکل گرفت که با برخورد های شدید میان سنگ ها و سیارک ها — که برای تشکیل سیارات به هم می پیوستند — همراه بود.
این برخورد ها گرمای عظیمی تولید کردند که عطارد هنوز هم در حال از دست دادن آنست. او احتمال داد که آوار های ناشی از برخورد شهاب سنگ ها در مناطق ناهموار، روی این چین خوردگی ها را پوشانده و آنها را از دید پنهان کرده باشند.
سپس این تیم پژوهشی از برآمدگی ها و پرتگاه های موجود در مناطق هموارتر —که در آنها آوار ها مانع دید نبودند— برای برآورد میزان کلی انقباض استفاده نمود.
منبع: newcctv.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب