حل معمای منشاء ذره الهه خورشید
به گزارش مداربسته، دانشمندان معمای منشا ذره الهه خورشید را حل کردند.
باشگاه خبرنگاران؛ جواد فراهانی -در سال ۲۰۲۱، دانشمندان ذره ای مرموز را شناسایی نمودند که با انرژی ۴۰ میلیون برابر بیشتر از انرژی ساخته شده توسط بزرگترین شتاب دهنده ذرات ساخته دست بشر، یعنی برخورددهنده بزرگ هادرونی، به زمین برخورد می کرد.
دانشمندان این ذره کیهانی غول پیکر را «آماتراسو» نامیدند، گرفته شده از الهه خورشید در اساطیر ژاپنی، اما منشاء آن بازهم یک راز گیج کننده باقی ماند، بخصوص از آنجاییکه تحلیل و بررسی های اولیه نشان می داد که از یک منطقه بطورکامل خالی از فضا که قادر به تولید چنین انرژی نیست، آمده است.
این ذره نوعی پرتو کیهانی است، نوعی ذره زیر اتمی آبستن که تقریبا با سرعت نور در فضا حرکت می کند. آماتراسو بعد از ذره «خدای من» که در سال ۱۹۹۱ کشف شد، دومین ذره کیهانی قدرتمندی است که تابحال شناسایی شده است.
این ذرات پرانرژی خیلی نادر هستند، ازاین رو دانشمندان مشتاقند منبع آنها را تعیین کنند. توضیحات فعلی نشان داده است که آنها امکان دارد از انفجار های ابرنواختری یا از مناطق مرکزی کهکشان ها، جایی که سیاهچاله های ابرپرجرم مواد اطراف را می بلعند، سرچشمه گرفته باشند.
چیزی که معمای آماتراسو را پیچیده تر می کرد این بود که تحلیل مسیر نشان می داد که این ذره از منطقه ای از فضا به نام «خلأ محلی» آمده است. این منطقه، همانطور که از نامش پیداست، بطورکامل خالی است، هیچ کهکشان یا ستاره ای ندارد و بدون محیط های خشنی است که مقرر است چنین ذراتی را تولید کنند.
اینجا بود که دو محقق از موسسه فیزیک ماکس پلانک، فرانچسکا کاپل و نادین بوریچ، با استفاده از روشی جدید برای ردیابی مسیر ذره وارد عمل شدند. آنها به جای تکیه صرف بر جهت مبدا، تأثیر میدان های مغناطیسی در فضا را که می توانند مسیر آنرا خم کنند، درنظر گرفتند و از شبیه سازی های کامپیوتری پیشرفته و روشهای فنی آماری سه بعدی برای مقایسه سناریو های مختلف با داده های واقعی استفاده کردند.
نتیجه اعجاب انگیز بود. پژوهشگران می گویند که آماتراسو آنطور که در ابتدا تصور می شد از خلأ محلی نیامده است، بلکه به احتمال زیاد از یک کهکشان نزدیک که درحال تشکیل ستاره است، مانند M۸۲، سرچشمه گرفته است. بعبارت دیگر، مسیری که به نظر می رسید از یک خلأ سرچشمه گرفته، فقط یک توهم نوری بوده است. ذره در واقع مسافت طولانی تری را طی کرده و با میدان های مغناطیسی روبه رو شده که مسیر آنرا تغییر داده اند.
این مطالعه نقشه های احتمالی را تولید کرد که محتمل ترین مکانهای منبع ذره را در خارج از خلأ محلی مشخص می کند. اما مهم تر از حل معمای یک ذره، این شیوه تحلیلی جدید می تواند به دانشمندان کمک نماید تا بفهمند جهان کجا و چه طور این ذرات فوق انرژی را تولید می کند.
کیبل می گوید: «کاوش در این پرتو های کیهانی به ما کمک می نماید تا بفهمیم جهان چه طور می تواند ماده را به چنین انرژی های عظیمی شتاب دهد و همین طور محیط هایی را شناسایی نماییم که بتوانیم رفتار ماده را در شرایط شدید مطالعه نماییم.» «هدف ما توسعه روشهای تحلیلی پیشرفته برای استخراج بیشترین ارزش از داده های موجود و دستیافتن به درک عمیق تر از منابع بالقوه این ذرات پرانرژی است.»
منبع: Space.com
خلاصه اینکه
باشگاه خبرنگاران؛ جواد فراهانی -در سال ۲۰۲۱، دانشمندان ذره ای مرموز را شناسایی نمودند که با انرژی ۴۰ میلیون برابر بیشتر از انرژی ساخته شده توسط بزرگترین شتاب دهنده ذرات ساخته دست بشر، یعنی برخورددهنده بزرگ هادرونی، به زمین برخورد می کرد.
دانشمندان این ذره کیهانی غول پیکر را آماتراسو نامیدند، گرفته شده از الهه خورشید در اساطیر ژاپنی، اما منشأ آن بازهم یک راز گیج کننده باقی ماند، بویژه از آنجاییکه تجزیه وتحلیل های اولیه نشان می داد که از یک منطقه بطورکامل خالی از فضا که قادر به تولید چنین انرژی نیست، آمده است.
این ذره نوعی پرتو کیهانی است، نوعی ذره زیر اتمی آبستن که حدودا با سرعت نور در فضا حرکت می کند. اما مهم تر از حل معمای یک ذره، این شیوه تحلیلی جدید می تواند به دانشمندان کمک کند تا بفهمند جهان کجا و چه طور این ذرات فوق انرژی را تولید می کند.
کیبل می گوید: کاوش در این پرتو های کیهانی به ما کمک می نماید تا بفهمیم جهان چه طور می تواند ماده را به چنین انرژی های عظیمی شتاب دهد و همینطور محیط هایی را شناسایی نماییم که بتوانیم رفتار ماده را در شرایط شدید مطالعه نماییم.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب