سندرم كسلر :
فاجعه ای خاموش در فضا که می تواند با یک برخورد آغاز شود
مداربسته: «سندرم کسلر» یک فاجعه ای خاموش ناشی از افزایش زباله ها در فضاست که می تواند با یک برخورد شروع شود.
مداربسته به نقل از خبرنگاران جوان: مدار زمین به طرز خطرناکی مملو از زباله های فضایی است که با سرعت های سرسام آوری حرکت می کنند و مهندسان اخطار می دهند که حتی اگر تمام پرتاب های موشک از امروز متوقف شوند، این مشکل بدتر خواهد شد.
طبق داده های شبکه های نظارتی ایالات متحده، هم اکنون بالاتر از ۳۳۰۰۰ قطعه زباله با سرعت نزدیک به ۲۸۰۰۰ کیلومتر در ساعت در مدار زمین درحال گردش هستند.
این سرعت باورنکردنی به این مفهوم است که حتی کوچکترین قطعات می توانند صدمه جدی به فضاپیماها، ماهواره ها و ایستگاههای فعال در مدار پایین زمین وارد کنند.
به طرز شگفت آوری، وزن کل این زباله ها از ۱۵۸۰۰ تن فراتر می رود، معادل حدود ۴۰ هواپیمای مسافربری بزرگ که به هزاران قطعه سقوط کرده اند.
اما بزرگترین خطر نه فقط در زباله های موجود، بلکه در «سندرم کسلر»، یک واکنش زنجیره ای از رویدادها، نهفته است. هر برخورد بین یک قطعه زباله و یک ماهواره، صد ها قطعه جدید بوجود می آورد که به نوبه خود با اشیاء دیگر برخورد می کنند و هزاران قطعه دیگر تولید می کنند و این چرخه معیوب ادامه پیدا می کند. این امر مدار زمین را برای هیچ فضاپیمایی غیرقابل بهره می گیرد.
اعداد ترسناک
از ۳۳۲۶۹ شیء که هم اکنون ردیابی می شوند، ۱۲۵۵۰ قطعه زباله حقیقی (بقایای موشک، ماهواره های از کار افتاده و قطعات ناشی از انفجار) هستند، در حالیکه ۱۷۶۸۲ قطعه باقیمانده ماهواره های عملیاتی هستند. این بدان معناست که حدودا به ازای هر ۱۰ ماهواره ای که هم اکنون در مدار زمین درحال گردش هستند، ۷ قطعه زباله ردیابی می شود. حتی اگر پرتاب ها فردا متوقف شوند، مشکل فقط بدتر می شود. این نگران کننده ترین اخطار است.
امیلی ساچی، مهندس آیرودینامیک در دانشگاه بث، می گوید: خطر فقط مقدار زباله نیست، بلکه تراکم و سرعت آنست. «حتی اگر امروز تصمیم بگیریم که پرتاب موشک ها را برای همیشه متوقف نماییم، سطح زباله ها همچنان رو به افزایش خواهد بود. چرا؟ چونکه برخورد های فعلی و تجزیه اشیاء موجود، زباله های جدیدی را بسیار سریع تر از ورود مجدد زباله های قدیمی به جو و سوختن آنها تولید می کند.»
وقتی زباله ها باردیگر وارد اتمسفر زمین می شوند و می سوزند، فلزاتی مانند آلومینیوم، مس و لیتیوم تبخیر می شوند و به ذرات ریزی تبدیل می شوند که در جو بالایی معلق می مانند. دانشمندان اخطار می دهند که این ذرات می توانند بر شیمی جو و حتی لایه اوزون تاثیر بگذارند.
دولت ها، آژانس های فضایی و شرکت های خصوصی بیکار ننشسته اند. مسابقه ای برای گسترش فناوری هایی برای پاکسازی فضا پیش از این که خیلی دیر شود، در جریان است.
یکی از برجسته ترین پروژه ها، ماموریت ClearSpace-۱ آژانس فضایی اروپا است که مقرر است در سال ۲۰۲۹ پرتاب شود. این یک فضاپیمای مجهز به بازو های رباتیک پنجه مانند است که زباله ها را جذب کرده و از مدار خارج می کند.
فناوری های دیگری که درحال توسعه هستند شامل سیستم های جذب مغناطیسی، مهار های الکترودینامیکی (کابل های بلندی که جریانی برای کشیدن زباله ها به جو ایجاد می کنند)، بادبان های یدک کش و حتی سیستم های لیزری برای کاهش سرعت زباله ها تا زمان سقوط هستند.
کارشناسان اخطار می دهند که حذف زباله ها در مقیاس بزرگ از نظر فنی چالش برانگیز و بسیار گران است. حذف فعال زباله ها هنوز از نظر تجاری اقتصادی نیست. هاریشی دو، رهبر بخش پیشرانش در دانشگاه بث، می گوید: «ما هنوز به نقطه ای نرسیده ایم که بتوانیم بگوییم یک چاره تجاری موفق برای این مشکل داریم.»
در همین حال، شرکت های فضایی آغاز به تغییر نحوه طراحی ماهواره ها و فضاپیما ها کرده اند. حالا تمرکز بر سناریو های «پایان عمر مسئولانه» است، که در آن ماهواره ها می توانند با بهره گیری از موادی که کاملا می سوزند و هیچ زباله ای باقی نمی گذارند، بصورت کنترل شده از مدار خارج شده و در جو بسوزند. این تنها امید برای پیشگیری از بدتر شدن مشکل در آینده است، تا وقتی که فناوری های پاکسازی حقیقی بتوانند آن چه را که باقیمانده است نجات دهند.
به طور خلاصه، مداربسته به نقل از خبرنگاران جوان: مدار زمین به طرز خطرناکی مملو از زباله های فضایی است که با سرعت های سرسام آوری حرکت می کنند و مهندسان اخطار می دهند که حتی اگر تمام پرتاب های موشک از امروز متوقف شوند، این مشکل بدتر خواهد شد.
طبق داده های شبکه های نظارتی ایالات متحده، حالا بالاتر از ۳۳۰۰۰ قطعه زباله با سرعت نزدیک به ۲۸۰۰۰ کیلومتر در ساعت در مدار زمین در حال گردش هستند.
این سرعت باورنکردنی به این مفهوم است که حتی کوچکترین قطعات می توانند آسیب جدی به فضاپیماها، ماهواره ها و ایستگاههای فعال در مدار پایین زمین وارد کنند.
به طرز شگفت آوری، وزن کل این زباله ها از ۱۵۸۰۰ تن فراتر می رود، معادل حدود ۴۰ هواپیمای مسافربری بزرگ که به هزاران قطعه سقوط کرده اند.
اما بزرگترین خطر نه فقط در زباله های موجود، بلکه در سندرم کسلر، یک واکنش زنجیره ای از رویدادها، نهفته است. هر برخورد بین یک قطعه زباله و یک ماهواره، صد ها قطعه جدید بوجود می آورد که به نوبه خود با اشیاء دیگر برخورد می کنند و هزاران قطعه دیگر تولید می کنند و این چرخه معیوب ادامه پیدا می کند. این یک فضاپیمای مجهز به بازو های رباتیک پنجه مانند است که زباله ها را جذب کرده و از مدار خارج می کند.
فناوری های دیگری که در حال توسعه هستند شامل سیستم های جذب مغناطیسی، مهار های الکترودینامیکی (کابل های بلندی که جریانی برای کشیدن زباله ها به جو ایجاد می کنند)، بادبان های یدک کش و حتی سیستم های لیزری برای کاهش سرعت زباله ها تا زمان سقوط هستند.
کارشناسان اخطار می دهند که حذف زباله ها در مقیاس بزرگ از نظر فنی چالش برانگیز و بسیار گران است.
منبع: مداربسته
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب