یک کشف تازه در مورد میدان های مغناطیسی در خارج از منظومه شمسی
مداربسته: پژوهشگران دریافته اند که سیارات خارج از منظومه شمسی نیز دارای میدان های مغناطیسی هستند.
باشگاه خبرنگاران؛ جواد فراهانی - ستاره شناسان قوی ترین شواهد تابحال را کشف کرده اند که نشان داده است سیارات خارج از منظومه شمسی دارای میدان های مغناطیسی هستند، خصوصیت ای که مابین زمین و پنج سیاره دیگر در همسایگی کیهانی ما مشترک است.
این کشف پیشگامانه که از مشاهدات الگو های باد در هفت سیاره فراخورشیدی بزرگ، داغ و گازی به دست آمده است، درک ما را از این جهان های دور به صورت قابل توجهی عمیق تر می کند.
بر مبنای داده های جمع آوری شده توسط تلسکوپ ها در شیلی و هاوایی، این یافته نشان داده است که حداقل بعضی از این سیارات فراخورشیدی یک خصوصیت حیاتی را که در همه به جز دو سیاره از هشت سیاره منظومه شمسی ما یافت می شود، به اشتراک می گذارند.
میدان مغناطیسی نیرویی نامرئی است که توسط حرکت مواد رسانای الکتریکی در اعماق هسته مذاب یک سیاره و همینطور چرخش آن ایجاد می شود. باآنکه شاخص مستقیمی برای حیات نیست، اما می تواند عامل حیاتی در قابل سکونت کردن یک سیاره سنگی مانند زمین باشد.
هر هفت سیاره فراخورشیدی مورد مطالعه از نوعی به نام «مشتری های داغ» هستند که به علت اندازه و ترکیب مشابه مشتری (بزرگترین سیاره منظومه شمسی ما) به این نام خوانده می شوند، اما بسیار داغ تر هستند. هر یک از این سیارات آنقدر نزدیک به یک ستاره بزرگ و سوزان می چرخند که یک طرف سیاره همیشه رو به ستاره (سمت روز) و طرف دیگر دقیقا مانند ماه نسبت به زمین، همیشه رو به پشت (سمت شب) است.
این مدار نزدیک منجر به دمای سوزان در سمت روز آنها می شود، برای اینکه هر هفت سیاره بسیار نزدیکتر از عطارد به خورشید به دور ستاره های میزبان خود می چرخند.
در این جهان های دورافتاده، باد های قدرتمندی از سمت روز گرم بسمت شب سرد می وزد. با این وجود، دانشمندان یک پدیده غیرمنتظره را مشاهده نمودند. جولیا سایدل، ستاره شناس از رصدخانه لاگرانژ در مرکز نجوم در نیس، فرانسه، نویسنده اصلی این مطالعه که در مجله Nature Astronomy انتشار یافته است، اظهار داشت: «آنچه انتظار می رود اینست که سیارات با دمای بالاتر باد های قوی تری داشته باشند.» «هرچه انرژی بیشتری به سیستم وارد کنید، باد ها شدیدتر می شوند. اما ما دقیقا برعکس آنرا می بینیم.»
سیدل در توضیح این مشاهده ی گیج کننده اضافه کرد: «داغ ترین سیارات، سیاراتی هستند که کمترین قدرت باد را در جو خود دارند. باتوجه به آن چه در مورد رفتار جوی می دانیم، این واقعا عجیب است.» او نتیجه گرفت که این به معنای مکانیسم متفاوتی برای اتلاف انرژی است.
او اضافه کرد: «تنها راه برای پایین آمدن سرعت جو تا این حد و با این سرعت، از راه میدان مغناطیسی و تعامل آن با ذرات آبستن درحال حرکت در جو است.»
سرعت باد در این سیارات فراخورشیدی به ۱۵۵۰۰ مایل در ساعت (حدود ۲۵۰۰۰ کیلومتر در ساعت) رسید که حتی از سرعت باد در مشتری نیز بیشتر است.
در صورتیکه بیشتر سیارات منظومه شمسی ما دارای میدان های مغناطیسی هستند و وجود میدان های مغناطیسی در سیارات فراخورشیدی اعجاب انگیز نیست، دانشمندان قبل از این برای یافتن شواهد قطعی تلاش نموده اند.
سیدل اظهار داشت: «ما به یک سیاره فراخورشیدی واحد نگاه نمی نماییم، بلکه به گروهی از آنها نگاه می نماییم و شاهد یک روند درحال ظهور هستیم.» میدان های مغناطیسی به وجود آمده توسط این هفت سیاره از میدان مغناطیسی مشتری کوچکتر بودند، اما مشابه میدان های مغناطیسی موجود در دیگر سیارات منظومه شمسی ما بودند.
میدان مغناطیسی نقش برجسته ی در توانایی یک سیاره برای حفظ جو خود در دوره های طولانی دارد. بعنوان مثال، مریخ زمانی میدان مغناطیسی داشت، اما میلیارد ها سال پیش با سرد شدن، آنرا از دست داد. این از دست دادن میدان مغناطیسی به جو نازک فعلی و چشم انداز نامناسب آن کمک کرده است.
بیبیانا برنوت، ستاره شناس رصدخانه جنوبی اروپا در آلمان و یکی از نویسندگان این مطالعه، اظهار داشت: «اگرچه این یک تصور غلط رایج است که میدان های مغناطیسی مستقیماً تعیین می کنند که آیا یک سیاره قابل سکونت است یا خیر، اما می توانند نقش مهمی در نحوه تکامل یک سیاره با گذشت زمان داشته باشند.» این مطالعه قدمی مهم در جهت درک دینامیک پیچیده محیط های فراخورشیدی و پتانسیل آنها برای پشتیبانی از حیات است.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب